Γιατί Ένας υπερυψωμένος Μεσίτης;

«Αφού λοιπόν εδικαιώθημεν δια πιστεως, έχουμε ειρήνη με τον Θεό, μέσω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού» (Ρωμ. 5,1) . Κάποτε υπήρχε αρμονική σχέση μεταξύ του Θεού και του πρωτόπλαστου ανθρώπου. Δυστυχώς σύντομα χάλασε με την αμαρτία. Τότε οργίστηκε ο Άγιος Θεός, διότι ο Λόγος Του λέει, «Μισείς τους εργάτες της ανομίας» (Ψαλμ. 5, 5). Συγχρόνως όμως και ο άνθρωπος γέμισε με αφύσικη έχθρα κατά του Θεού «..μισούντες τον Θεό» (Ρωμ.1,30). Ο Αδάμ ήταν ένας τέλειος άνθρωπος που πλάστηκε κατ’ εικόνα Θεού. Κι όμως αμάρτησε. Και αμάρτησε όταν ο νους του ήταν πάρα πολύ φωτισμένος και καθαρός. Η συνείδησή του ήταν αγνή και ενεργητική κι η βούλησή του ελεύθερη και ικανή να αντισταθεί στον πειρασμό. Ήταν ένας τέλειος άνθρωπος που γνώριζε καλά ότι η ευτυχία ή δυστυχία των αμέτρητων απογόνων του, εξαρτιόταν απ’ αυτόν. Ήταν σε μια απείρως ευτυχισμένη κατάσταση. Κι όμως αμάρτησε εξ’ αρχής, ενώ η αγάπη του Δημιουργού ήταν νωπή επάνω του.Αμάρτησε με τον πιο τρομερό καιαχάριστο τρόπο, απορίπτοντας τον ζυγό της κοινωνίας και υπακοής στον Θεό, σχεδόν αμέσως μόλις ετέθηκε επάνω του. Το σχέδιο λοιπόν και ο σκοπός του Φιλεύσπλαχνου Θεού ήταν να δώσει ένα Μεσίτη, που να μπορεί να φέρει ειρήνη μεταξύ Θεού και ανθρώπου, ικανοποιώντας πλήρως τον Δίκαιο Θεό που προσβλήθηκε. Διότι θα ήταν μάταιο, καταστροφικό και προσβλητικό για την σοφία και χάρη του Θεού, να φανταστεί κάποιος ότι θα μπορούσε να συμφιλιωθεί με τον Θεό με κάτι άλλο, παρά μόνο με πίστη στο αίμα που έχυσε ο Μοναδικός Μεσίτης Ιησούς Χριστός. Ειρήνη στη συνεί-δηση του ανθρώπου λογικά δεν έρχεται, παρά μόνο πάνω σ’ αυτή τη βάση. Διότι ο Άγιος Θεός έχοντας ένα Νόμο για να κατευθύνει τον άνθρωπο, που καταπατείται από αυτόν, είτε η δίκαια τιμωρία πρέπει να επιβληθεί ή ικανοποίηση του Δίκαιου Θεού να γίνει μέσω αντικα-ταστάτου. Ο Χριστός λοιπόν που έγινε Μεσίτης συμφιλίωσης μεταξύ Θεού και ανθρώπου, έπρεπε να πληρώσει μια τιμή ανάλογη της προσβολής της αμαρτίας. Κι αυτό έκανε σαν Μεσίτης μας. «Διότι ένας Θεός υπάρχει και ένας Μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων…ο Ο-ποίος έδωσε τον εαυτόΤου αντίλυτρο για όλους… ο Οποίος είναι στα δεξιά του Θεού και μεσιτεύει για μας» Α΄Τιμ.2:15,16 Ρωμ.8:34). . Η λέξη Μεσίτης προϋποθέτει ένα ικανό και ίσο πρόσωπο που μπαίνει ανάμεσα σε δύο πρόσωπα με διαφορά, για να φέρει ειρήνη. Δηλαδή να είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρπωπος. Δεύτερον περιγράφεται σαν Μοναδικός Μεσίτης ο Χριστός ανάμεσα στον Θεό και στον αμαρτω-λό άνθρωπο και είναι μεγάλη ασέβεια και προσβολή να ζητάμε ή παρακαλούμε άλλους . Η ανάληψη και υπερύψωση του Χριστού στα δεξιά του Θεού Πατέρα, μας δείχνει την ανύψωση της ανθρώπινης φύσης Του στην υψηλότερη τιμή, ώστε να αποτελεί αντικείμενο λατρείας σε αγγέλους και ανθρώπους. Διότι στην πραγματικότητα είναι η ανθρώπινη φύση τουΧριστού που είναι αντικείμενο όλης της τιμής και υπερύψωσής Του και καθήμενος στα δεξιά της μεγαλωσύνης, έγινε το αντικείμενο λατρείας και δοξολογίας. Όχι απλά σαν σάρκα και αίμα, αλλά όπως είναι προσωπικά ενωμένη με το δεύτερο Πρόσωπο της θεότητας και ενθρονισμένος στην ανώτερη ουράνια δόξα! Τί μυστήριο είναι αυτό!Σάρκα και αίμα να μπορέσουν να υψωθούν μέχρι τον πιο υψηλό θεϊκό θρόνο! Καθισμένος τώρα ο Χριστός εκεί με όλη Του την δόξα, μπορούμε εμείς στη γη, να κατευθύνουμε τη λατρεία μας σ’ Αυτόν σαν σε Θεάνθρωπο, «Ο Πατέρας παρέδωσε όλη την κρίση στον Υιό, ώστε όλοι να τιμούν τον Υιό όπως τιμούν τον Πατέρα». Ο δε Πατέρας δεν δέχεται καμμιά τιμή ξεχωριστά απ’ αυτήν του Υιού Του. Γι’ αυτό και συμπληρώνει, «Αυτός που δεν τιμά τον Υιό, δεν τιμά Αυτόν που Τον έστειλε». Αυτό αποδεικνύει την κυριαρχία και υπερύψωση του Χριστού πάνω απ’ όλα και την τοποθέτησή Του, σε απόλυτη εξουσία πάνω σε όλους τους κόσμους του σύμπαντος. Όλη αυτή η τιμή ανήκει σ’ Αυτόν που κάθεται στο θρόνο. Γι’ αυτό ο Πατέρας Του είπε, «Κάθου στα δεξιά Μου..Έτσι του παρέδωσε το τρομερό σκήπτρο της εξουσίας και διακυ-βέρνησης του Σύμπαντος. Γι’ αυτό επίσης λέγει, «Πρέπει να βασιλεύει, μέχρις ότου θέσει τους όλους εχθρούς Του κάτω από τα πόδια Του» (Α΄ Κορ.15,25).Ο Χριστός είναι πάνω απ’ το πνευματικό Βασίλειο την Εκκλησία Του, σαν απόλυτος Κύριος (Ματθ. 28,18-20). Αλλά επίσης είναι Κύριος και πάνω σε όλα τα βασίλεια του κόσμου με την θεϊκιά Του πρόνοια (Ψαλμ. 110, 2). Και αυτή η πρόνοια είναι για την πρόοδο και ωφέλεια της πνευματικής Βασιλείας Του.