Η λύπη της μετάνοιας φέρνει σωτηρία Άγιος Χρυσόστομος 390 μ.Χ περί Μετανοίας Ζ΄ παρ. ε΄, ς΄

Τώρα που ζούμε είναι καιρός για μετάνοια. Κι είναι πολύς ο φόβος για τις αμαρτίες μας, αν η μετάνοια δεν προλάβει τη σωτηρία. «Ας προλάβουμε να Τον αντικρίσουμε με εξομολόγηση» (Ψαλμ.94:2). Ας σβήσουμε την φωτιά των αμαρτιών όχι με νερά πολλά, αλλά με λίγα δάκρυα. Είναι μεγάλη η φωτιά της αμαρτίας, αλλά με λίγο δάκρυ σβήνεται, διότι το δάκρυ της μετάνοιας σβήνει την φωτιά των αμαρτιών και ξεπλένει την δυσωδία της αμαρτίας. Το μαρτυρεί ο μακάριος Δαβίδ που λέει και φανερώνει πόσα κατορθώνουν τα δάκρυα με την δύναμή τους.Λέει: «Θα λούσω κάθε νύκτα την κλίνη μου, στα δάκρυά μου θα βρέξω την στρωμνή μου»(Ψαλμ.6:7)…
Τα αμαρτήματα είναι οι αιτίες για όλα τα κακά.Από τις αμαρτίες έρχονται λύπες, ταραχές, πόλεμοι, από τις αμαρτίες αρρώστιες κι όλα τα πάθη που μας βρίσκουν και που δύσκολα γιατρεύονται.Όπως λοιπόν οι άριστοι γιατροί δεν εξετάζουν, τα πάθη που φαίνονται, αλλά αναζητούν την αιτία των συμπτωμάτων έτσι κι ο Σωτήρας Χριστός, θέλοντας να αποδείξει ότι η αμαρτία είναι η αιτία για όλα τα κακά που υποφέρουν οι άνθρωποι, λέει σ’ αυτόν που είχε το παράλυτο σώμα, «Να, γιατρεύτηκες, μην αμαρτάνεις πια, για να μη σου γίνει τίποτα χειρότερο» (Ιωάν.5:14). Λοιπόν η αμαρτία ήταν αιτία για την αρρώστια που είχε πριν, αυτή ήταν και η αιτία της βλάβης, της λύπης κι αυτή γίνεται η αφορμή όλης της συμφοράς. Θαυμάζω όμως ένα πράγμα. Πώς ο Θεός που έδωσε από την αρχή την λύπη για να τιμωρήσει την αμαρτία, καταργεί με μια απόφαση την απόφασή Του και διώχνει την καταδίκη με την καταδίκη. Κι άκουσε πως. Δόθηκε η λύπη για την αμαρτία και με την λύπη λύνεται η αμαρτία. «Πρόσεχε καλά», προειδοποιεί ο Θεός την γυναίκα (Εύα).»Με λύπες θα γεννάς τα παιδιά σου», δείχνοντας σαν καρπό της αμαρτίας την λύπη. Αλλά, πόσο γενναιόδωρος είναι ο Θεός! Αυτό που έδωσε για τιμωρία, το άλλαξε για σωτηρία. Η αμαρτία γέννησε τη λύπη, η λύπη εξαφάνισε την αμαρτία. Όπως το σκουλήκι που το γεννά το δένδρο, τρώει το ίδιο δενδρο, έτσι και η λύπη που την γεννά αμαρτία, εξαφα-νίζει την αμαρτία, όταν έρ-χεται με την μετάνοια…«Ας προλάβουμε λοιπόν να Τον αντικρίσουμε με ε-ξομολόγηση» (Ψαλμ.94:2). Εκεί, την ημέρα της κρίσεως, δεν παραπλανά τον μέγα Κριτή η ρητορική, ούτε με αξιώματα, ούτε με πρόσωπα, ούτε εξαγοράζεται με χρήματα. Είναι φοβερή και ανελέητη η δίκαια κρίση Του.