Χαρακτηριστικά της Χριστιανικής λατρείας

«Και ενέμενον στην διδασκαλία των Αποστόλων, στην κοινωνία και στην κλάση του άρτου και στις
προσευχές»Πράξεις 2,41-43 Αυτά ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά της λειτουργίας-λατρείας, της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας. Είναι να θαυμάζει κανείς την απλότητα της ζωής και λατρείας- λειτουργίας της πρώτης Χριστιανικής Εκκλησίας και ν’ απορεί για την πολυπλοκότητα, τυπικότητα και αποστασιοποίηση από αυτήν, πολλών εκκλησιών σήμερα. Πρώτη και κεντρική θέση στην λατρεία της πρώτης Εκκλησίας ήταν η διδασκαλία των Αποστόλων και προφητών, η Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Το κήρυγμα και η ανάλυση του Ευαγγελίου σε απλή και κατανοητή γλώσσα, ήταν ζωτικής σημασίας για την σωτήρια επιστροφή των ανθρώπων στον Σωτήρα Χριστό και την αύξηση ή οικοδομή τους στην αγιωτάτη πίστη, ζωή και μαρτυρία στους γύρω τους. Υπήρχαν και κυκλοφορούσαν επίσης τότε, πολλά άλλα χρήσιμα θρησκευτικά βιβλία ή και διάφορες προφορικές ή γραπτές θρησκευτικές παραδόσεις. Εν τούτοις οι Άγιοι Απόστολοι όπως ο Απόστολος Παύλος, δίδασκαν και παρώτρυναν τους πρώτους χριστιανούς και τους ηγέτες τους κατόπιν, να κηρύττουν, διδάσκουν και πιστεύουν μόνο τα θεόπνευστα λόγια και γραπτά τους, όπως τα έχουμε μέχρι σήμερα στην Αγία Γραφή. «Και καθώς περνούσαν από τις πόλεις, παρέδιδαν σ’ αυτούς εντολές, να φυλάττουν τις διδασκαλίες τις εγκεκριμένες από τους Αποστόλους και πρεσβυτέρους που ήσαν στην Ιερουσαλήμ» (Πράξ.16, 4)). Εσύ αγαπητέ αναγνώστη, στην εκκλησία που πηγαίνεις, γίνεται αναλυτικό κήρυγμα του ιερού Ευαγγελίου; «Διότι το Ευαγγέλιο μόνο είναι δύναμη Θεού για σωτηρία, σε καθένα που το πιστεύει» (Ρωμ.1, 16). Το δεύτερο χαρακτηριστικό ήταν η κοινωνία ή στενή σχέση αγάπης και επικοινωνίας μεταξύ τους. Δεν πήγαιναν στην εκκλησία απλώς να κάνουν τα τυπικά τους καθήκοντα, σαν ξένοι μεταξύ τους και χωρίς ενδιαφέρον για τις ανάγκες του διπλανού τους. Συμμερίζονταν τις υλικές και πνευματικές ανάγκες και βάρη τους. Διδάσκοντο κι εφάρμοζαν,«Του δε πλήθους των πιστών, η ψυχή και η καρδιά ήταν μία… και διεμοιράζετο στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του… Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε και έτσι εκπληρώσετε τον νόμο του Χριστού» (Πράξ.4,32-35, Γαλ. 6, 2). Εσύ αγαπητέ/αγαπητή μου, έχεις τέτοια κοινωνία αγάπης στην εκκλησία που πηγαίνεις; Τρίτο κεντρικό χαρακτηριστό της λατρείας-λειτουργίας
της πρώτης χριστιανικής εκκλησίας, ήταν η ιερή τελετή ή μυστήριο της θείας κοινωνίας ή θείας ευχαριστίας του σώματος και του αίματος του Χριστού, μόνο των αληθινών πιστών που ‘χαν κατηχηθεί και ομολογήσει τον Χριστό σαν Σωτήρα τους. Και αυτό ήταν σ’ ανάμνηση του μυστικού δείπνου που ο Κύριος παρέδωσε στους Αποστόλους Του, πριν την σύλληψη και θείο πάθος Του για την σωτηρία μας. Έκαναν πρώτα οι πιστοί τον αυτοέλεγχό τους και με αληθινή μετάνοια, εξομολόγηση και πίστη στον Σωτήρα τους Χριστό, λάμβαναν τον άρτο και οίνο της θείας κοινωνίας, από τον λειτουργό της εκκλησίας. «Ας δοκιμάζει δε τον εαυτό του ο άνθρωπος και έτσι ας τρώγει από τον άρτο και ας πίνει εκ του ποτηρίου. Διότι όποιος τρώγει και πίνει ανάξια, τρώγει και πίνει κατάκριση για τον εαυτό του, μη διακρίνοντας το σώμα του Κυρίου». (Α΄Κορ. 11, 28, 29). Λαμβάνεις εσύ αγαπητέ/αγαπητή μου μ’ αυτόν τον τρόπο την Θεία κοινωνία; Τέταρτο, χαρακτηριστικό της εκκλησιαστικής λατρείας των πρώτων χριστιανών, ήταν η τακτική, ένθερμη και προσωπική συμμετοχή των πιστών στις προσευχές. Εκτός από την ομαδική απαγγελία του υποδείγματος προσευχής του Κυρίου, δηλαδή το «Πάτερ ημών», ξεχωριστά κάθε πιστός στις τακτικές ή έκτακτες συνάξεις της εκκλησίας, συμμετείχε κι εκείνος με αυθόρμητες προσευχές ευχαριστίας, δοξολογίας και δεήσεων, ανάλογα με τις ανάγκες τις δικές τους ή των γύρω τους. Προσηύχοντο δε με αληθινή πίστη καρδιάς, στον Πατέρα Θεό, στο Όνομα του Χριστού και με την δύναμη ή έμπνευση του Αγίου Πνεύματος. Δεν στέκονταν μόνο ν’ ακούν τον λειτουργό της εκκλησίας ή
τους λιγοστούς ψάλτες. Εσύ αγαπητέ/αγαπητή μου, προσεύχεσαι μ’ αυτόν τον τρόπο μαζί με άλλους πιστούς στην εκκλησία που πηγαίνεις; Αν όχι, πρέπει ν’ αναρωτηθείς αν κάνεις το θέλημα του Θεού.