ΣΕ ΣΕΝΑ ΜΟΝΟ ΑΜΑΡΤΗΣΑ

Επικρατεί η άποψη σε πολλούς είτε σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι υπάρχει Θεός, είτε σε όσους το αρνούνται, ότι το κακό ή η αμαρτία απέναντι στον συνάνθρωπο, μπορεί να μην αρέσει στον Θεό, αλλά αφορά μόνο τις ανθρώπινες σχέσεις. Δηλαδή είναι μια καταδικαστέα μεν πράξη που προσβάλλει, βλάπτει και αφορά μόνο τον άνθρωπο και όχι τον Θεό. Ως εκ τούτου η δίκαια κρίση ή αποκατάσταση γίνεται, είτε μεταξύ τους ή στα ανθρώπινα δικαστήρια μόνο. Παντού όμως στο Ευαγγέλιο ή Αγία Γραφή που είναι ο Λόγος του Θεού, διαβάζουμε ότι το κακό ή αμαρτία στον εαυτό μας ή τον συνανθρωπό μας, είναι πρωτίστως μια παραβίαση του Νόμου ή εντολών του Θεού και μια απαίσια και άκρως προσβλητική πράξη εναντίον του Αγίου και Δίκαιου Προσώπου Του. Γι’ αυτό όταν ο προφήτης και Βασιλιάς Δαβίδ πήρε την γυναίκα του αξιωματικού του στέλνοντάς τον με δόλιο τρόπο να σκοτωθεί στη μάχη κι ελέχθηκε μετά από τον Θεό είπε: «Εις Σε, εις Σε μόνο ήμαρτον και το πονηρό ΕΝΩΠΙΟΝ ΣΟΥ έπραξα, για να δικαιωθείς στα Λόγια Σου και να‘σαι άμεμπτος στις κρίσεις Σου» (Ψαλμός 51, 4).  Πρέπει όλοι μας να κατανοήσουμε και παραδεχτούμε, ότι κάθε μας ενέργεια ή αμέλεια προς τον συνάνθρωπό μας που περιφρονεί και παραβιάζει τους νόμους ή εντολές του Θεού, είναι πρωτίστως περιφρόνηση και προσβολή του Ίδιου του Θεού! Γι’ αυτό πρέπει να στραφούμε σ’ Αυτόν με λύπη και ταπείνωση για συγχώρεση, πιστεύοντας στην αγάπη κι έλεος που έδειξε με την προσφορά του Υιού Του για τις αμαρτίες μας. Δεν προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τις πράξεις μας ή να εξιλεωθούμε με κάποια καλά μας εργα ή θρησκευτικά καθήκοντα, αλλά δίνουμε δίκιο στον Θεό, για την όποια κρίση ή τιμωρία μας άξιζε. Είναι η βαθειά λύπη της καρδιάς μας που μας οδηγεί στην αληνινή σώζουσα μετάνοια και εξομολόγηση ενώπιον του Θεού. « Η κατα Θεόν λύπη γεννάει μετάνοια σε σωτηρία αμεταμέλητο, ενώ η λύπη του κόσμου γεννάει θάνατο» (Β’ Κορ. 4:4,5). Δεν είναι μια απλή μεταμέλεια για το κακό ή αμαρτία που κάναμε. Τέτοια ήταν του Ιούδα όταν πρόδωσε τον Χριστό. Έδειξε μεταμέλεια, παραδέχτηκε την προδοσία του και επέστρεψε τα αργύρια που πήρε για να προδώσει τον Χριστό. Όμως ποτέ δεν λυπήθηκε βαθειά για το κακό που έκανε, ούτε πήγε κατευθείαν στον Θεό και Χριστό για συγχώρεση, αλλά πήγε και κρεμάστηκε. Αντιθέτως ο Δαβίδ όπως και κάθε αληθινός αναγεννημένος χριστιανός, λέει με βαθειά συντριβή καρδιάς, «Την αμαρτία μουφανέρωσα Σε Σένα και την ανομία μου δεν έκρυψα. Είπα στον Κύριο θα εξομολογηθώ τις παραβάσεις μου και Συ συγχώρησες την ανομία της αμαρτίας μου»(Ψαλμ. 32:5)  Αγαπητέ -ή μου, ο Θεός είναι αγάπη και το ‘δειξε με  την θυσία του Υιού Του κάνοντάς Τον εξιλέωση για τις αμαρτίες μας. Είναι όμως επίσης Άγιος και Δίκαιος Θεός, «οργιζόμενος καθημερινά με τις αμαρτίες μας» αν και μακροθυμεί. Τι ποιο λογικό και σωτήριο λοιπόν εφ’ όσον «ουδείς αναμάρτητος» αν δεν το ‘χεις κάνει ακόμη, να πας κι εσύ κατευθείαν σ’ Αυτόν, όπως όλοι οι αληθινοί χριστιανοί και Άγιοι, ελεγχόμενος από το Πνεύμα Του και αναλογιζόμενος την ζωή σου μέχρι τώρα να του πεις με βαθειά λύπη και ειλικρινή μετάνοια, «Θεέ μου σε Σένα μόνο αμάρτησα και το πονηρό ενώπιόν έπραξα». Λυπάμαι πολύ που πρόσβαλα τόσο πολύ το Θεϊκό Σου Πρόσωπο, συγχώρησέ με με βάση τη θυσία του Υιού Σου κι άλλαξε την ζωή μου, κάνοντάς με ένα αληθινό χριστιανό!